De bril van Bröring (4)

Toen Louis van Gaal, de trainer die een voetballer niet alleen als voetballer maar als "totaalmens" beschouwt, afreisde naar München, vertelde hij me de dag voor vertrek dat hij de eerste drie maanden wat geluk nodig had. Hij wist dat hij tijd nodig had om een ploeg naar zijn hand te zetten. De spelers moesten in zijn filosofie gaan geloven, zich die eigen maken en, misschien nog wel belangrijker, ze moesten aan de totaalmens Louis wennen.

Deels door geluk lukte het Louis om die drie maanden door te komen. Hij zag direct dat Bayern te weinig creatieve spelers in de selectie had en vroeg de clubleiding om versterking. "Wie heeft u dan op het oog, Herr Trainer? Onze aankopen zijn toch allemaal 'Klassespieler'?", vroegen Rummenigge en Hoeness in koor. "Dat wel natuurlijk," antwoordde Louis, "maar we hebben er wel te veel van hetzelfde soort." Hiermee doelde hij op Gomez, Klose, Altintop en Luca Toni. "Robben en Sneijder willen graag komen en met mij werken. Pas dan gaan we openingen creëren en scoren." Om een lang verhaal kort te maken: Robben mocht komen, maar met Sneijder erbij kreeg München wat "zu viel von die Holländers dazu". Robben kwam met een teleurstellende ervaring vanuit Madrid, zag een frisse groep, een supergemotiveerde trainer en een nieuwe start, en overwon zichzelf.

Louis ging aan de slag met Robben: een dribbelkont van formaat met een kort lontje, het ego van een apenkoning en een extreem lage pijn- en tolerantiegrens. Opnieuw had Van Gaal geluk toen Robben met geel op zak furieus reageerde nadat hij een smerige tackle van achteren uitvoerde waarvoor hij gemakkelijk rood had kunnen krijgen. Met een nog immer geblesseerde Ribéry was de ploeg dan weer vleugellam geweest. Dat had opnieuw puntenverlies veroorzaakt en waarschijnlijk Louis zijn baan gekost. Zo dicht zaten toen slagen en falen bij elkaar. Tijd dus om alle voetballers, maar vooral topvoetballer Robben, te laten kennismaken met de totaalmens Arjen!

Dat hield in: niet meteen je tegenstander naar de strot vliegen na een aanslag op je kuiten, niet meteen blijven liggen na een tikkie tegen je oersterke onderstel, niet altijd binnendoor passeren en op de goal pegelen wanneer meegeven aan de opkomende Lahm ook een optie is. Dagelijks werd hierop getraind met Louis en Andries (Jonker), tot Robben ging groeien naar een magistrale topvorm. Hij kreeg meer en meer het 'beest' in zichzelf onder controle. Je zag het aan zijn lichaamstaal; blakend van zelfvertrouwen betrad hij week in week uit stadions. Hij besliste menig topwedstrijd met een schitterende assist of briljante goal. Af en toe verviel hij even in zijn oude gedrag, maar hij werd daar meteen, zelfs publiekelijk (iets wat Van Gaal niet graag doet, maar soms kan het niet anders) op aangesproken door zijn coach. Denk maar even aan de wissel in de wedstrijd tegen Manchester, waar een nog niet topfitte Arjen in vorm toch vijftien minuten voor tijd gewisseld werd door Louis. Een beslissing die haaks stond op het besluit van coach Ferguson van Manchester om Rooney, nauwelijks hersteld van een fikse enkelblessure, toch te laten starten. Robben incasseerde de terechtwijzing als een kerel en ging de weken daarop alleen maar beter spelen, terwijl Rooney steeds dieper de lappenmand indook.

Arjens rol in de ploeg werd belangrijker, hij kreeg steeds meer vertrouwen in eigen kunnen, zag openingen en zijn emotionele controle nam toe. Hij werd een heuse doorzetter en deed zijn bijnaam 'De man van glas' steeds minder eer aan. Had Louis niet de gelukkige omstandigheid gehad dat Robben weg moest bij Real Madrid en had Robben niet de mazzel gehad dat hij een trainer ontmoette die precies wist hoe hij hem zijn zelfvertrouwen moest teruggeven, dan had het meest succesvolle seizoen ooit van Bayern München er mogelijk heel anders uitgezien.

Benieuwd naar de andere columns van Bril. Bestel het boek vandaag nog.