De bril van Bröring (3)

Een van de medescribenten van dit boek deed op een Sinterklaasavond voor hoe hij altijd een vrije trap nam. Ik dacht dat ik alles al had meegemaakt in de voetballerij, waar ik al 55 jaar in rondloop, maar mijn ogen sprongen spontaan wijd open. En dat was voor het eerst sinds tijden, aangezien mijn oogleden aardig zijn uitgelubberd. Van Bram wist ik dat hij vroeger week in week uit na de training van de A1 bij PSV, samen met Huntelaar, vrije trappen oefende onder leiding van de magistrale Willy van der Kuijlen. Nu hoorde ik, tijdens het uitpakken van het zoveelste cadeautje, dat hij hem ook had leren visualiseren. Ik vroeg toen zo'n beetje half geïnteresseerd: "Visualiseren, wat een onzin, hoe en wanneer doe je dat?" "Nou," pareerde Bram achteloos, "iedere keer dat ik een vrije trap neem, kijk ik eerst in mijn hoofd." Hij ging staan tussen alle geopende en ongeopende pakjes en begon te ratelen: "Op het moment dat mijn medespeler neergaat op een potentiële vrijetrappositie en het fluitsignaal van de scheids klinkt, start ik mijn visualisatie: bal pakken, afstand en positie van de muur inschatten, bal neerleggen met twee handen, ventieltje naar voren, achteruitstappend naar de bal blijven kijken, hoek uitzoeken, plek bepalen waar ik de bal ga raken, kort versnellend aanlopen met altijd hetzelfde aantal passen, kijken waar de bal heen gaat en vervolgens juichend weglopen."

Pas nadat Bram uit Veldhoven was vertrokken om te gaan studeren in Amsterdam en een paar seizoenen bij Noordwijk kwam te spelen, werd er iets gewijzigd aan zijn visualisatie. Hij ontmoette
daar 'Koning' Bakker, ook wel 'Bakkie' genoemd, die in alle sporten uitblonk en als golfleraar het visualiseren tot een kunst had verheven. Hij zag het als een noodzakelijk hulpmiddel om goed te leren golfen. Bovendien was hij daar als dé vrijetrappenspecialist van Noordwijk 1 jaren mee aan het experimenteren geweest. Iedereen in zijn omgeving liet hem maar wat aan filosoferen tot hij zijn ei bij Brammetje Meurs kwijt kon. Vele nachtelijke sessies volgden, want behalve voor 'het bruine monster' hadden beide heren ook een gemeenschappelijke voorliefde voor het bruine café, met als resultaat een verbeterde visualisatie. Het scoringspercentage van Bram werd namelijk hoger als hij bleef kijken naar de plek vanwaar hij de bal net minutieus had weggeveegd, in plaats van de baan van de bal te volgen, waarna hij zich nu door het gejuich van het publiek liet verrassen, elke keer weer. Visualiseren in optima forma.

Ik visualiseerde vroeger nooit. Ik mocht slechts één keer in mijn glanzende carrière als spits tijdens een voorselectie voor het toenmalige Nederlandse Zaterdagmiddag Elftal een penalty nemen ergens in een pittoresk stadionnetje in het oosten des lands. Nou ja mocht, ik was als eerste bij de bal en dacht: Goed voor mijn cv, dus slim zijn, nemen die pingel! Pijnlijk lang is er gezocht naar het leder na mijn ongevisualiseerde pegel in de lommerrijke omgeving. Vanuit Zeist heb ik nadien nooit meer iets vernomen. Een visie heb ik kunnen ontwikkelen, het visualiseren niet, althans tot deze Sinterklaasavond!

Benieuwd naar de andere columns van Bril. Bestel het boek vandaag nog.